Het zestiende-eeuwse Kasteel van Arenberg, oorspronkelijk opgetrokken in een mengvorm van laatgotiek en renaissance, kreeg in de negentiende eeuw een uitgesproken neogotische toets, eerst onder Joseph Claes vanaf 1872 en vervolgens onder Joris Helleputte in 1883–1884, die onder meer meewerkte aan de markante neogotische erker. Verschillende van deze neogotische toevoegingen werden door Raymond Lemaire opnieuw verwijderd, in een poging het kasteel dichter bij zijn zestiende-eeuwse uitzicht te brengen.
